Het Friese paard

Het Friese paard heeft naast een fantastisch exterieur een karakter, dat zich laat kenmerken door vriendelijkheid, intelligentie, aanpassingsvermogen en een enorme bereidwilligheid om voor de mens te werken. Vooral dat karakter is er de oorzaak van geweest, dat er door de geschiedenis heen altijd mensen zijn geweest die voor haar door het vuur wilden gaan.


De fokkerij van het Friese paard

De in korte tijd toegenomen vraag naar goede Friese paarden bracht tegelijkertijd foktechnisch een enorm groot gevaar met zich mee. Hoe zou bij zo'n sterke toename van de kwantiteit, de kwaliteit van het Friese paard behouden kunnen blijven en liever nog verbeterd kunnen worden?

Als eerste diende het probleem van de inteelt overwonnen te worden. Immers om uit een genetisch reservoir van zo'n 500 merries en een 10 tal hengsten een wereldwijde populatie op te bouwen met behoud van vruchtbaarheid, vitaliteit en raseigenschappen is geen sinecure.
Nu kan gezegd worden dat deze operatie dankzij een streng stamboekbeleid en de medewerking van de fokkers bij de keuze van de hengst geslaagd is. Nooit werd daarbij ook maar even overwogen om vreemd bloed te gebruiken voor een snelle oplossing van dit probleem. Voorstanders van kruisen met vreemd bloed kwamen altijd van buiten Friesland, maar stuitten steeds op koppige en eigenzinnige Friezen, die vonden dat een Fries paard een Fries paard moest blijven...

Het exterieur

Het Friese paard is in zijn voorkomen door de eeuwen heen nagenoeg steeds dezelfde gebleven, ook al stelden de verschillende episodes in haar geschiedenis ook soms heel verschillende eisen.
Kenmerkend daarin zijn een aantal elementen die zich met woorden moeilijk laten omschrijven, maar alles te maken hebben met begrippen als adel, fierheid en trots. Het zijn precies die kenmerken die de Fries vanuit zijn eigen volksaard en vanuit zijn eigen geschiedenis zo graag in zijn lievelingsdier terugziet, als was het dier in levende lijve een afspiegeling van zijn eigen persoonlijke geschiedenis....
Is het de majesteitelijke zwanenhals, het donkere vriendelijke oog, of zijn het de lange zwarte manen en de lange golvende zwarte staart die het dier zijn aristocratische uiterlijk geven?
Waarschijnlijk is het niet één onderdeel afzonderlijk maar het geheel van de delen, dat bij de mens een associatie oproept aan dingen uit een ver verleden, toen trouw en deugd nog ridderlijke eigenschappen waren....